Αρχική | Άρθρα | Το Μειονοτικό / Μουσουλμανικό Πρόβλημα της Θράκης (Ειδική αναφορά στο νομό Ροδόπης)

Το Μειονοτικό / Μουσουλμανικό Πρόβλημα της Θράκης (Ειδική αναφορά στο νομό Ροδόπης)

Μέγεθος γραμμάτων: Decrease font Enlarge font
Το Μειονοτικό / Μουσουλμανικό Πρόβλημα της Θράκης (Ειδική αναφορά στο νομό Ροδόπης)

του Κωνσταντίνου Σιάτρα,
πρώην Νομάρχη Ροδόπης

Ιανουάριος 1994

(Ο κ. Κωνσταντίνος Σιάτρας, υπηρέτησε ως Νομάρχης Ροδόπης, κατά τη διάρκεια της Κυβέρνησης Μητσοτάκη. Βραβεύθηκε με το βραβείο “Αμπντί Ιπεκτσί” για την επίδειξη ισονομίας και ισοπολιτείας προς τον μουσουλμανικό πληθυσμό, κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του. Το παρόν κείμενο είναι αναφορά του προς το Υπουργείο Εσωτερικών και τα τότε πολιτικά κόμματα).


1. Εισαγωγή

Το μειονοτικό/μουσουλμανικό πρόβλημα της Θράκης, νομίζω είναι είναι σήμερα ένα από τα πιο σοβαρά εθνικά μας θέματα. Είναι πρόβλημα που απαιτεί άμεση αντιμετώπιση. Φοβάμαι όμως ότι, η σοβαρότητά του, δεν έχει κατανοηθεί επαρκώς, όχι μόνον από το σύνολο του ελληνικού λαού, αλλά και από την Πολιτεία. Φοβάμαι επίσης ότι, αν δε ληφθούν άμεσα τα κατάλληλα μέτρα, μπορεί να αντιμετωπίσουμε πολύ σοβαρά εθνικά προβλήματα.

2. Σύνθεση του πληθυσμού

Η σύνθεση του πληθυσμού στη Θράκη, σύμφωνα με την απογραφή του 1981, είχε ως εξής:

  Νομός Ξάνθης Νομός Ροδόπης Νομός Έβρου Σύνολο Θράκης
    Κάτ. (%)   Κάτ. (%)   Κάτ. (%)   Κάτ. (%)
ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ 51.028 57,5% 51.298 47,3% 139.592 93,9% 241.919 70,0%
ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ 37.690 42,5% 57.099 52,7% 9.080 6,1% 103.870 30,0%
Τουρκογενείς 9.309 24,7% 41.124 72,0% 1.484 16,3% 51.918 50,0%
Πομάκοι 22.974 61,0% 10.180 17,8% 1.724 19,0% 34.879 33,6%
Αθίγγανοι 5.407 14,3% 5.795 10,1% 5.876 64,7% 17.078 16,4%
Σύνολο 88.718 100,0% 108.397 100,0% 148.672 100,0% 345.789 100,0%


Παρατηρώντας τα στοιχεία του πίνακα σύνθεσης του πληθυσμού, συμπεραίνουμε τα εξής:

α) Στο σύνολο της Θράκης, το μουσουλμανικό στοιχείο αντιπροσωπεύει το 30% του πληθυσμού.

β) Στο νομό Έβρου, ο μουσουλμανικός πληθυσμός αποτελεί μόνο το 6,1% του συνόλου. Δεδομένου δε ότι ο νομός αυτός συνορεύει με την Τουρκία, αποτελεί και την “πληθυσμιακή ασπίδα” της Θράκης. Η διατήρηση χαμηλού ποσοστού μουσουλμανικού πληθυσμού, θα πρέπει να αποτελεί διαρκή μέριμνα της πολιτείας.

γ) Στο νομό Ροδόπης, το μουσουλμανικό στοιχείο αποτελεί την πλειοψηφούσα ομάδα του πληθυσμού. Αν δεν διασπασθεί η δύναμη των μουσουλμάνων του νομού και δεν προσελκυσθούν ψήφοι προς το μέρος χριστιανών υποψηφίων, θα υπάρχει ο κίνδυνος, σε επόμενες εκλογές, να εκλέγεται μουσουλμάνος νομάρχης.

δ) Στο νομό Ροδόπης, ευρίσκεται το μεγαλύτερο μέρος των τουρκογενών -απόλυτα κατευθυνόμενων από το Τουρκικό Προξενείο- μουσουλμάνων. Επί συνόλου 51.917 τουρκογενών μουσουλμάνων σε ολόκληρη τη Θράκη, στο νομό κατοικούν οι 41.124, δηλαδή ποσοστό 79,2%.

ε) Οι αθίγγανοι αποτελούν ποσοστό 16,4% του συνόλου του μουσουλμανικού πληθυσμού, ενώ οι Πομάκοι αποτελούν το 33,6%.

στ) Στους νομούς Ξάνθης και Ροδόπης, ο μουσουλμανικός πληθυσμός αποτελεί το 48,1% του συνολικού πληθυσμού των δύο νομών (94.789 σε σύνολο 197.115 κατοίκων). Εάν όμως ληφθεί υπόψη η δημογραφική αύξηση του μουσουλμανικού στοιχείου σε σύγκριση με την υπογεννητικότητα των χριστιανών, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι, αν δε ληφθούν ειδικά μέτρα, σε πολύ λίγα χρόνια, συνολικά στους δύο αυτούς νομούς, οι μουσουλμάνοι θα αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού.

 

3. Έχει σημασία η διάκριση των Μουσουλμάνων σε Τουρκογενείς, Πομάκους και Αθίγγανους;

α) Είναι αναμφισβήτητο ότι υπάρχει σαφής διαφορά ανάμεσα στις τρεις μεγάλες ομάδες των μουσουλμάνων της περιοχής, τους τουρκογενείς, τους Πομάκους και τους αθίγγανους. Η διαφορά αυτή αποδεικνύεται τόσο από ανθρωπολογικά στοιχεία, όσο και από την ομιλουμένη γλώσσα και τα ήθη και έθιμα αυτών.
Ιστορικά, δεν υπάρχουν κοινώς αποδεκτές θέσεις ως προς την καταγωγή, το χρόνο εγκατάστασης στην περιοχή και την προέλευση των λαών αυτών. Είναι βέβαιο όμως ότι οι Πομάκοι είναι οι αρχαιότεροι κάτοικοι της περιοχής (σε σύγκριση με τους τουρκογενείς και τους αθίγγανους). Η εθνολογική τους καταγωγή αμφισβητείται, παρά το γεγονός ότι η υποστηριζόμενη από την Ελλάδα άποψη ότι, προέρχονται από τους αρχαίους Αγριάνες παρουσιάζει τα περισσότερα και πειστικότερα επιχειρήματα. Σοβαρές αμφισβητήσεις και ιστορικά επιχειρήματα υπάρχουν επίσης και για την εθνολογική προέλευση των λεγομένων “τουρκογενών” μουσουλμάνων. Ως προς την προέλευση των αθίγγανων, επίσης διατυπώνονται διάφορες θεωρίες, οι οποίες όμως σε καμία περίπτωση δε τους ταυτίζουν με τους “τουρκογενείς” και δεν αναγνωρίζουν σ' αυτούς τουρκική προέλευση.

β) Κατά τη γνώμη μου, το ζήτημα της προέλευσης της κάθε μίας από τις πληθυσμιακές αυτές ομάδες, έχει ίσως μεγάλη σημασία για την επιστήμη. Για μας όμως, που εξετάζουμε το θέμα από τη σκοπιά της εθνικής ασφάλειας και των κινδύνων που είναι δυνατό να προκύψουν στο άμεσο ή το απώτερο μέλλον, σημασία έχει τί πιστεύουν σήμερα ότι είναι, οι ίδιοι. Και αν οι ίδιοι πιστεύουν ότι έχουν εθνολογική συγγένεια με τους Έλληνες ή με τους Τούρκους, ή με κανέναν από τους δύο.
Δυστυχώς, χάρη στη μεθοδευμένη και επίμονη, επί σειρά ετών, τουρκική προπαγάνδα και τα πρακτικά και -πολλές φορές- σκληρά μέτρα που η Τουρκία μετέρχεται, αλλά και ένεκα της ασυντόνιστης ή και ανύπαρκτης ελληνικής πολιτικής, σήμερα δεν υπάρχει ούτε ένας από τους λεγόμενους “τουρκογενείς” μουσουλμάνους που να μην πιστεύει ότι είναι γνήσιος Τούρκος και να μην αισθάνεται υπερηφάνεια γι' αυτό.
Όσον αφορά στους Πομάκους, αυτοί, ενώ παλαιότερα πίστευαν ότι δεν έχουν κάποια σχέση με τους Τούρκους και αισθάνονταν μίσος γι' αυτούς, σήμερα αποδεχόμενοι όλο και περισσότερο την τουρκική θεωρία ότι (οι Πομάκοι) προέρχονται από δύο αρχαία τουρκικά φύλα που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή κατά τον 11ο αιώνα, τους Πετσενέγκους και Κομάνους, νοιώθουν κι αυτοί (τουλάχιστον η πλειοψηφία απ' αυτούς) περισσότερο Τούρκοι και υπερήφανοι γι' αυτή τους την καταγωγή, παρά Έλληνες ή κάτι άλλο.

γ) Παραπάνω αναφέρθηκα για την πλειοψηφία των Πομάκων που αισθάνονται περισσότερο Τούρκοι, παρά Έλληνες. Θα ήθελα όμως να επισημάνω ότι, εξακολουθεί να υπάρχει ακόμη ένα μικρό ποσοστό Πομάκων, το οποίο δεν ταυτίζεται και δε συμπαθεί τους τουρκογενείς, που είναι σχεδόν στο σύνολό τους “τυφλά” όργανα του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής. Αυτοί θα πρέπει να αποτελέσουν βασικό “σύμμαχο” σε κάθε προσπάθεια του Ελληνικού Κράτους για την ανάκτηση, σε όση έκταση είναι αυτό δυνατό, των Πομάκων.

δ) Όσον αφορά στους Αθίγγανους, νομίζω πως δε συντρέχει λόγος να ασχοληθούμε και να ανησυχήσουμε ιδιαίτερα, διότι αυτοί, όντες απροσδιόριστης προέλευσης, μάλλον χαλαρής εθνικής συνείδησης και ασχολούμενοι με την παραοικονομία (πλανόδιοι, μικροπωλητές κλπ) υποτάσσονται και επιδιώκουν να διατηρούν καλές σχέσεις με τη Διοίκηση (την όποια διοίκηση) χωρίς να δημιουργούν προβλήματα αναγόμενα στη σφαίρα των ζητημάτων που εξετάσαμε.

ε) Θα πρέπει ακόμη να σημειώσω ότι, οι απλοί μουσουλμάνοι κάτοικοι της Θράκης, σχεδόν στο σύνολό τους, εκτός από τους “σπουδαγμένους”, τους οργανωμένους στους διάφορους συλλόγους και οργανώσεις, τους ιδιαίτερα φανατισμένους, είναι άνθρωποι απλοί, καλόπιστοι και θα μπορούσαν να συνεργασθούν με το χριστιανικό στοιχείο της περιοχής και τη Διοίκηση, για την ειρηνική συμβίωση και ανάπτυξη. Η ειρηνική συμβίωση των χριστιανών με τους μουσουλμάνους της περιοχής προϋπήρξε άλλωστε, επί αιώνες. Το πρόβλημα προκύπτει από εκείνους που είναι οι άμεσοι δέκτες της τουρκικής προπαγάνδας, οι διαδραματίζοντες ηγετικό ρόλο στη μειονότητα και η επιρροή και η τρομοκρατία που ασκείται μέσω αυτών προς το σύνολο του μουσουλμανικού πληθυσμού. Είναι ακόμη τα αμειβόμενα από το Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής όργανα της Τουρκίας που έχουν αποστολή να παρακολουθούν τη μειονότητα και να καταδίδουν στο Προξενείο κάθε έναν που εκφράζεται κατά της Τουρκίας. (Σε πρόσφατο δημοσίευμά του στην τουρκόφωνη εφημερίδα “Φωνή της Θράκης”, ο Αμπτ. Ντεντέ, αποκάλυψε ότι υπάρχουν τουλάχιστον 1000-1500 μέλη της μειονότητας που παίρνουν μισθό από το τουρκικό Προξενείο προσφέροντας υπηρεσίες καταδότη).

στ) Συμπερασματικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η μεθοδική και επιτυχής τουρκική προπαγάνδα κατόρθωσε να πείσει ακόμη και τους Πομάκους μουσουλμάνους της Θράκης ότι είναι τουρκικής καταγωγής και ότι η τουρκική τρομοκρατία και εξαρτήσεις (για τις οποίες θα γίνει λόγος στη συνέχεια) που δημιουργήθηκαν και εξακολουθούν να δημιουργούνται ανάμεσα σε όλους τους μουσουλμάνους στην Τουρκία, τους μετατρέπουν σε πειθήνια όργανα της χώρας αυτής.

 

4. Η τουρκική τρομοκρατία στους Μουσουλμάνους της Θράκης

Είναι τραγικό να το ομολογούμε, αλλά δυστυχώς, αυτό εκφράζει την πραγματικότητα. Η Τουρκία, ένα ξένο κράτος, επιβάλλει τις θελήσεις της και τις επιταγές της, που αφορούν στο μουσουλμανικό στοιχείο, μέσα στην Ελληνική επικράτεια!

Η Τουρκία, έχει την ικανότητα, με κεντρικό στρατηγείο δράσης το Τουρκικό Προξενείο και όργανα του εκατοντάδες (ή και χιλιάδες) αμειβόμενους πράκτορες, να δίνει “γραμμή” για τη συμπεριφορά των μουσουλμάνων και να επιβάλλει τις θελήσεις του, έστω και αν αυτές φέρνουν σε άμεση και προσωπική πολλές φορές αντίθεση του μουσουλμάνους κατοίκους με την Ελληνική Διοίκηση. Θα αναφέρω δύο παραδείγματα για τα οποία έχω προσωπική αντίληψη.

Το πρώτο παράδειγμα αναφέρεται στο λεγόμενο “σεμινάριο” των μουσουλμάνων δασκάλων στην Τουρκία. Οι μουσουλμάνοι δάσκαλοι της Θράκης, απόφοιτοι της Ειδικής Παιδαγωγικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης, που είναι Έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι αμειβόμενοι από το Ελληνικό Κράτος και, κατά συνέπεια, είναι υποχρεωμένοι να ενεργούν σύμφωνα με τον Κώδικα Υπαλλήλων, το καλοκαίρι του 1993 προσκλήθηκαν, δε γνωρίζω μέσω ποίων μηχανισμών, από το Τουρκικό κράτος, να μεταβούν στην Τουρκία, προκειμένου να παρακολουθήσουν κάποιο σεμινάριο που είχε οργανωθεί γι' αυτούς. (Στην πραγματικότητα επρόκειτο για μία συνάθροιση “πλύσης εγκεφάλου”). Οι προϊστάμενοί τους, τους κατέστησαν σαφές ότι δεν πρέπει να μεταβούν και ότι, τυχόν μετάβασή τους, θα θεωρηθεί ως ανυπακοή και θα επισύρει τις νόμιμες κυρώσεις εναντίον τους. Και όμως, παρά την προειδοποίηση και τους κινδύνους που διέτρεχαν, αυτοί πήγαν. Από το νομό Ροδόπης, η συμμετοχή τους έφθασε στα 77 άτομα.

Το δεύτερο παράδειγμα αναφέρεται στις προεκλογικές ζυμώσεις για την ανάδειξη μουσουλμάνων υποψήφιων βουλευτών για το ψηφοδέλτιο της ΝΔ.
Τις απογευματινές ώρες της 14ης Σεπτεμβρίου 1993, μου τηλεφώνησε στο γραφείο μου στη Νομαρχία, ένας από τους μουσουλμάνος, Πρόεδρος Κοινότητας και μου είπε ότι είναι ανάγκη να με δει επειγόντως. Του είπα ότι μπορεί να έλθει αμέσως στο γραφείο μου. Όταν ήρθε, μου ανέφερε ότι την προηγούμενη μέρα, οι Πρόεδροι των μουσουλμανικών κοινοτήτων συγκεντρώθηκαν σε ένα μουσουλμανικό χωριό (τη Φιλύρα) και αποφάσισαν να προτείνουν ως υποψήφιο για το ψηφοδέλτιο της ΝΔ, τον μουσουλμάνο κτηνίατρο Πρόεδρο της Κοινότητας Αρίσβης κ. Μουσά Αλή Νουρή. Την επομένη το πρωί, δέχθηκα στο γραφείο μου, απροειδοποίητα, την ομαδική επίσκεψη δέκα μουσουλμάνων Προέδρων κοινοτήτων (από τους συνολικά 13 του Νομού). Θεώρησα ότι ήρθαν να μου ανακοινώσουν επίσημα την απόφασή τους για την υποψηφιότητα του Μουσά Αλή Νουρή και να με παρακαλέσουν να διαβιβάσω την απόφασή τους στο κόμμα της ΝΔ. Δοκίμασα όμως έκπληξη όταν τους είδα κατηφείς και συντετριμμένους σαν να τους βάρυνε ένα τεράστιο αίσθημα ενοχής. Και δοκίμασα τρομερή απογοήτευση όταν μου είπαν: “Ναι μεν αποφασίσαμε να προτείνουμε τον Αλή Νουρή, αλλά αργότερα το σκεφτήκαμε καλύτερα και συμφωνήσαμε να προτείνουμε τον Σαδίκ!..” Καταλαβαίνετε τι είχε συμβεί και γιατί άλλαξαν την απόφαση τους... Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι οι μουσουλμάνοι της Θράκης δεν είναι ελεύθεροι άνθρωποι και δεν είναι σε θέση να παίρνουν ελεύθερα αποφάσεις, οι οποίες έρχονται σε αντίθεση με την γραμμή που χαράσσεται από την Τουρκία και διαχέεται και επιβάλλεται από το Τουρκικό Προξενείο, με τους εκατοντάδες έμμισθους πράκτορές του.

5. Τα αίτια της εξάρτησης των Μουσουλμάνων από την Τουρκία

Όμως τι είναι αυτό που κάνει τους μουσουλμάνους της Θράκης τόσον υποτακτικούς στις επιταγές της Τουρκίας; Είναι πολλά. Θα προσπαθήσω με συντομία ν' αναπτύξω τα σοβαρότερα εξ' αυτών.
Η ρίζα του κακού βρίσκεται στην, από πολλών ετών, εσφαλμένη πολιτική (ή στην ανυπαρξία πολιτικής) του ελληνικού κράτους, την οποία εκμεταλλεύτηκε με μεθοδικότητα, επιμονή και συνέπεια η Τουρκία. Ουδέποτε έγινε προσπάθεια ένταξης του πληθυσμού αυτού στην ελληνική κοινωνία. Απεναντίας μάλιστα καταβλήθηκε κάθε προσπάθεια για την απομόνωσή του, την “γκετοποίηση του” και τον αποκλεισμό του από τις οικονομικές και προπάντων τις κοινωνικές δραστηριότητες. Και αυτό επιδιώχθηκε με την παρεμβολή προσκομμάτων στην απόκτηση περιουσιακών στοιχείων από τους μουσουλμάνους, την φυσική τους απομόνωση, ιδίως των Πομάκων των ορεινών περιοχών και την αποφυγή κάθε προσπάθειας εκμάθησης σ' αυτούς της ελληνικής γλώσσας. Ας δούμε πως έχουν τα θέματα αυτά εν συντομία.

α) Η απαγόρευση απόκτησης περιουσιακών στοιχείων

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια το ελληνικό κράτος με λογιών- λογιών “τερτίπια” απαγόρευε ή παρενέβαλε ποικίλα εμπόδια στους μουσουλμάνους κατοίκους της Θράκης (και μάλιστα σχεδόν χωρίς διάκριση) για την απόκτηση περιουσιακών στοιχείων στην περιοχή, για την επέκταση της κατοικίας τους προκειμένου να στεγάσουν την αυξανόμενη οικογένειά τους ή να κτίσουν ένα έστω επιπλέον δωμάτιο στο σπίτι τους για να μείνει ο γίος τους που παντρεύτηκε. Τους απαγόρευε (ανεπίσημα πάντοτε) την απόκτηση γης ή την απόκτηση άδειας οδηγήσεως τρακτέρ, ακόμα και μοτοποδηλάτου κλπ.

 β) Η “γκετοποίηση” των Μουσουλμάνων της Θράκης

 Καμιά προσπάθεια δεν καταβλήθηκε από το ελληνικό κράτος για την προοδευτική ένταξη της μειονότητας στην ελληνική κοινωνία. Απεναντίας καταβλήθηκε κάθε προσπάθεια για τη συνεχή απομόνωσή της. Ιδιαίτερα για την απομόνωση των Πομάκων των ορεινών περιοχών, αυτών όχι κυρίως απο τον χριστιανικό πληθυσμό αλλά από τους “τουρκογενείς” των πεδινών χωριών και των πόλεων, για το φόβο μην “τουρκέψουν”. Υποστηρίζετο μάλιστα η θεωρία ότι δεν πρέπει να κάνουμε δρόμους στα ορεινά χωριά για να μην διευκολύνεται η επικοινωνία των Πομάκων με τους Τούρκους. (Σημειώνω ότι, ενώ επίσημα θεωρείται “θανάσιμο αμάρτημα” το να αποκαλέσει κάποιος “Τούρκους” τους μουσουλμάνους της περιοχής -και ίσως είναι θανάσιμο-, οι κάτοικοι της Θράκης επί δεκαετίες, αλλά ακόμα και σήμερα, τους αποκαλούν πάντοτε “Τούρκους” χωρίς να αισθάνονται καμία ενοχή γι' αυτό...).

γ) Η μη εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας στους Μουσουλμάνους

 Ακολουθώντας τις γενικότερες αντιλήψεις περί απομόνωσης, δεν καταβλήθηκε μέχρι σήμερα καμιά συνειδητή προσπάθεια εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας. Υπήρξαν και δυστυχώς υπάρχουν ακόμη, χριστιανοί δάσκαλοι σε μουσουλμανικά σχολεία, οι οποίοι καυχώνται (ανοήτως) ότι “δεν έμαθα ούτε μια ελληνική λέξη επί ένα χρόνο στα μουσουλμανάκια”!...

Κατά την άποψη μου ένα από τα κύρια μελήματα της Πολιτείας έπρεπε και πρέπει να είναι η πλήρης εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας από τους μουσουλμάνους με κάθε τρόπο και έναντι κάθε θυσίας.

δ) Συνέπειες της εσφαλμένης πολιτικής

Οι συνέπειες της εσφαλμένης πολιτικής του ελληνικού κράτους έναντι της μουσουλμανικής μειονότητας οδήγησαν στη σημερινή εκρηκτική κατάσταση. Οι μουσουλμάνοι κάτοικοι της περιοχής αντιλαμβανόμενοι ότι το κράτος τους αντιμετωπίζει ως πολίτες δευτέρας και τρίτης κατηγορίας, ένοιωθαν ανασφάλεια και αναζήτησαν (ή δέχτηκαν ευχαρίστως) την προστασία που τους παρέχει η Τουρκία.

(1) Όντες λιτοδίαιτοι και αποκτώντας σοβαρά εισοδήματα (όχι μόνο διότι κατέχουν και καλλιεργούν τα πιο εύφορα εδάφη της περιοχής, αλλά και διότι, τα τελευταία χρόνια, εισπράττουν σημαντικότατες επιδοτήσεις από την ΕΟΚ) και μη έχοντας δυνατότητα να τα επενδύσουν στην Ελλάδα, αλλά και διακατεχώμενοι από αίσθημα ανασφάλειας, στράφηκαν προς την Τουρκία, όπου εξάγουν λαθραία τα χρήματά τους και τα επενδύουν σε κάθε κατηγορίας ακίνητα (οικόπεδα, διαμερίσματα, καταστήματα, αλλά και συμμετοχή σε επιχειρήσεις.

(2) Η πολιτική της μη εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας στους μουσουλμανόπαιδες, εκτός του ότι βοηθά και επεκτείνει την απομόνωση, δημιουργεί και έναν ακόμη ισχυρότατο δεσμό της μειονότητας με την Τουρκία, και υπονομεύει ακόμη περισσότερο την ασφάλεια της περιοχής. Είναι σε όλους γνωστό (και δυστυχώς άγνωστο μόνο σε αυτούς που έπαιρναν τις άσκοπες και επιζήμιες αποφάσεις για λογαριασμό του ελληνικού κράτους επί πολλά χρόνια) ότι η πρόοδος δεν αναχαιτίζεται. Απλώς επιβραδύνεται για πολύ μικρά χρονικά διαστήματα. Έτσι αν πριν μερικές δεκαετίες ήταν για τους μουσουλμάνους της περιοχής ικανοποιητικό επίπεδο μόρφωσης η αποφοίτηση από το δημοτικό σχολείο, με την πάροδο του χρόνου η ανάγκη περαιτέρω μόρφωσης έγινε επιτακτική και για τους μουσουλμάνους, Η δυνατότητα όμως για φοίτηση των αποφοιτούντων από το δημοτικό σχολείο μουσουλμάνων μαθητών σε Γυμνάσιο και Λύκειο είναι πολύ περιορισμένη. Έτσι ενώ υπάρχουν στον Νομό Ροδόπης (για τον οποίο διαθέτω στοιχεία) 156 μουσουλμανικά δημοτικά σχολεία με συνολικό αριθμό μαθητών περίπου 5.000, υπάρχει ένα μόνο δημόσιο γυμνάσιο για μουσουλμάνους μαθητές (στην Οργάνη) με 26 μαθητές. Ένα δεύτερο γυμνάσιο το οποίο επρόκειτο να λειτουργήσει από το 1993 στον Κέχρο δεν κατέστη δυνατόν να κάνει έναρξη λειτουργίας, διότι υπήρξε τελεία απροθυμία από τους μουσουλμάνους γονείς των μαθητών, αφού τα σχολεία αυτά μποϋκοτάρονται συστηματικά απο την Τουρκία.
Υπάρχει βέβαια και το Ιδιωτικό Μουσουλμανικό Γυμνάσιο ΤΖΕΛΑΛ ΜΠΑΓΙΑΡ στην Κομοτηνή, για το οποίο υπάρχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, αλλά σ' αυτό μπαίνει κάθε χρόνο περιορισμένος αριθμός μαθητών (το 1993 εισήχθησαν 60 μαθητές). Περιορισμένος αριθμός μουσουλμάνων μαθητών φοιτά σε χριστιανικά γυμνάσια και λύκεια του Νομού. 190 περίπου μουσουλμάνοι μαθητές στα γυμνάσια και 75 σε λύκεια (το 1993), όχι όμως χωρίς γλωσσικά προβλήματα (Σε επίσκεψή μου σε μουσουλμανικό χωριό, μουσουλμάνος πατέρας μου παραπονέθηκε ότι ο γιός του, που φοιτά σε χριστιανικό γυμνάσιο, έμεινε στάσιμος στην 1η τάξη για τέταρτη χρονιά!)
Με τις σοβαρές γλωσσικές ελλείψεις που αντιμετωπίζουν οι μουσουλμάνοι μαθητές είναι πολύ δύσκολο να παρακολουθήσουν μαθήματα στο γυμνάσιο και λύκειο και σχεδόν αδύνατο να εισαχθούν στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα με το σύστημα των Πανελληνίων εξετάσεων. Προ αυτής της καταστάσεως και επειδή όπως ελέχθη η έφεση για μόρφωση δεν μπορεί περιοριστεί, οι μουσουλμάνοι τρέπονται προς την Τουρκία, η οποία καραδοκεί και τους παρέχει κάθε είδους διευκολύνσεις και εξυπηρετήσεις. Χιλιάδες μουσουλμάνοι μαθητές φοιτούν σήμερα σε τουρκικά Γυμνάσια, Λύκεια και Πανεπιστήμια, στα οποία εισάγονται χωρίς εξετάσεις.
Ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι αυτοί, επανερχόμενοι ύστερα από σπουδές πολλών χρόνων στην Τουρκία και με την κατάλληλη “διαπαιδαγώγηση” από την πλευρά της χώρας αυτής, αποτελούν τους πιο φανατισμένους ενσυνείδητους προπαγανδιστές και πράκτορες της Τουρκίας με μίσος κατά της Ελλάδος.

Θα πρέπει να επισημανθεί με έμφαση ή ευθύνη της πολιτείας, ιδιαίτερα για τους Πομάκους της περιοχής και την εκπαίδευσή τους. Όπως είναι γνωστό η πομακική γλώσσα έχει μικρή σχέση με την τουρκική. Αντί όμως τα παιδιά Πομάκων να διδάσκονται ελληνικά κατά το αναλυτικό πρόγραμμα των ελληνικών δημοτικών σχολείων και πομακικά, διδάσκονται κυρίως τουρκικά και αραβικά από Τούρκους πράκτορες και ιμάμιδες. Έτσι το ελληνικό κράτος υποχρεώνει τα μουσουλμανόπαιδα να ασχολούνται με τέσσερις ταυτόχρονα γλώσσες: Την πομακική που είναι η μητρική τους, την τουρκική που είναι γι' αυτούς ξένη γλώσσα και στην οποία διδάσκονται (γιατί;) τα περισσότερα μαθήματα, την αραβική για την διδασκαλία του κορανίου και την ελληνική...

Το τουρκικό προξενείο, όπως είναι ευνόητο εκμεταλλεύεται την κατάσταση αυτή κατά πολλούς τρόπους, κυρίως όμως:

(1) Τρομοκρατεί και πειθαναγκάζει τους μουσουλμάνους γονείς ότι αν δεν υπακούουν στα κελεύσματά του θα τους γράψει στη “μαύρη λίστα” και δεν θα επιτραπεί η μετάβαση των παιδιών τους για σπουδές στην Τουρκία.
(2) Κατά την διάρκεια που τα παιδιά τους φοιτούν σε τουρκικά σχολεία, οι γονείς στην Ελλάδα απειλούνται ότι, αν δεν εξακολουθήσουν να υπακούουν, θα διακοπεί η φοίτηση των παιδιών τους πριν τελειώσουν οι σπουδές τους και θα εξαναγκασθούν να επανέλθουν στην Ελλάδα.

Από τα παραπάνω συνάγεται ότι η Τουρκία εκμεταλλευόμενη την κατάσταση που δημιουργήθηκε από την λαθεμένη πολιτική της χώρας μας στα θέματα ιδιοκτησίας και την εκπαίδευση των μουσουλμάνων κατοίκων της Θράκης δημιούργησε για τους μουσουλμάνους κατοίκους της Θράκης δύο ισχυρότατους δεσμούς εξάρτησης με τους οποίους έχει την δυνατότητα να τους εκβιάζει, να τους τρομοκρατεί και να τους ελέγχει.

6. Οι τουρκικές επιδιώξεις και ο πρώην βουλευτής Σαδίκ

Η Τουρκία δεν κρύβει πλέον τις επιδιώξεις της για τν ελληνική Θράκη, που είναι η αυτονόμηση της περιοχής σε πρώτη φάση και η συνένωσή της με την τουρκική Θράκη σε δεύτερη.

 Ούτε η Τουρκία, με συχνές δηλώσεις επισήμων, ούτε οι αυτοαποκαλούμενοι “Τούρκοι” μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης (με πρωτεργάτη τον πρώην βουλευτή γιατρό Αχμέτ Σαδίκ) προσπαθούν να κρύψουν την πρόθεση αυτονόμησης της περιοχής. Ο τουρκόφωνος τύπος της Θράκης (στην Κομοτηνή μόνο κυκλοφορούν 14 τουρκόφωνες εφημερίδες και περιοδικά ενισχυόμενα από το τουρκικό προξενείο) συχνά αναφέρονται σ' αυτό.
Στην εφημερίδα ILERI της 5ης Απρ. 1993, σε άρθρο με τίτλο “Εμείς έχουμε πατέρα τον Ντεμιρέλ και μητέρα την Τσιλέρ” γίνεται συχνή αναφορά στην “Μητέρα Πατρίδα” και υπόμνηση της “πάλαι ποτέ διαλάμψασας το 1913 επ' ολίγον Τούρκικης Δημοκρατίας της Δυτικής Θράκης”.

Ο ίδιος ο Σαδίκ παρομοιάζει τον εαυτό του με τον Γιασέρ Αραφάτ των Παλαιστινίων. Σε προεκλογικές ομιλίες του, αλλά και σε κείμενα που δημοσίευσε στην εφημερίδα του ΒΑΛΚΑΝ (28 Σεπτ. 1993) γράφει: “Ως παράδειγμα πρέπει να ληφθεί ο αγώνας του Αραφάτ. Ο λαός των Παλαιστινίων, ύστερα από τους σαραντάχρονους αγώνες του ηγέτη τους Αραφάτ κατόρθωσε να αποκτήσει δικαίωμα ίδρυσης κράτους... Στη χώρα μας και τα κόμματα δεν θέλησαν να ενταχθούν οι πραγματικοί ηγέτες της Κοινότητας στις γραμμές τους. Από την κατάσταση αυτή δεν έχει χάσει τίποτε ο τουρκισμός της Δυτική Θράκης...”

 

7. Ο κίνδυνος εκλογής Νομάρχου Μουσουλμάνου

Ο κίνδυνος εκλογής Μουσουλμάνου Νομάρχου (μετά την ψήφιση του νόμου για τον Β' Βαθμό τοπικής αυτοδιοίκησης), θεωρητικά, για τον Νομό Ροδόπης είναι υπαρκτός, αφού επί συνόλου εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους 100.692 ψηφοφόρων οι 52.512 δηλαδή ποσοστό 52.24% είναι μουσουλμάνοι.

 Ο Σαδίκ αναλύοντας το θέμα στην εφημερίδα του ΒΑΛΚΑΝ της 16 Νοεμβρίου 1993 καταλήγει με την προτροπή “κατά τις εκλογές του Οκτωβρίου 1994 πρέπει όλοι οι ψήφοι μας να συγκεντρωθούν κάτω από την ίδια στέγη. Και για αυτή η στέγη είναι το κόμμα ΦΙΕ (Φιλία Ισότης Ειρήνη) DEB (το δικό του κόμμα), το οποίο και θα καταρτίσει τον κατάλογο των υποψηφίων”.

Βέβαια αν ανατρέξουμε στα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών βλέπουμε ότι ο Σαδίκ πήρε μόνον 26.228 ψήφους, δηλαδή ποσοστό 32.75% του συνόλου, πράγμα που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι επί του παρόντος τουλάχιστο δεν φαίνεται πιθανή η αξιοποίηση της θεωρητικής δυνατότητας εκλογής Νομάρχου μουσουλμάνου, αυτό όμως δεν πρέπει να αποκλείεται για το μέλλον.

Εκείνο όμως το οποίο είναι βέβαιο είναι το γεγονός ότι το κόμμα του Σαδίκ, αν τα κόμματα κατεβάσουν ανεξάρτητους συνδυασμούς, θα είναι πρώτο κόμμα και ότι αν τα κόμματα δεν συμφωνήσουν στην υπόδειξη κοινών υποψηφίων, ο Σαδίκ θα έχει την ευχέρεια να παζαρέψει σκληρά τις ψήφους των μουσουλμάνων και να αποσπάσει υποσχέσεις για ανταλλάγματα που ενδεχομένως θα είναι βλαπτικά για τα εθνικά μας συμφέροντα.


8. Συμπεράσματα

α) Το μειονοτικό πρόβλημα της Θράκης είναι από τα πιο σοβαρά εθνικά μας προβλήματα και απαιτεί άμεση αντιμετώπιση, σε εθνικό ει δυνατόν επίπεδο.

β) Στο Νομό Ροδόπης η πληθυσμιακή σύνθεση είναι υπέρ των Μουσουλμάνων με αναλογία (σύμφωνα με την υπογραφή του 1981) 52,6% Μουσουλμάνοι και 47.4% Χριστιανοί.

γ) Ο Νομός Έβρου έχει αναλογικά το μικρότερο ποσοστό μουσουλμάνων (6,1%) αποτελεί την πληθυσμιακή ασπίδα της Θράκης έναντι της Τουρκίας και θα πρέπει πάση θυσία να παραμείνει πληθυσμιακά “καθαρός”.

δ) Οι Πομάκοι αποτελούν το 33.6% του μουσουλμανικού πληθυσμού, δεν έχουν καμία φυλετική συγγένεια με τους τουρκογενείς μουσουλμάνους, ομιλούν γλώσσα που δεν έχει σχέση με την Τουρκική, και ενώ επί δεκαετίες ήταν φιλικά διακείμενοι προς τη Διοίκηση, σήμερα, λόγω συνεχών σφαλμάτων, έχουν κατά πολύ μεγάλο ποσοστό αφομοιωθεί με τους Τουρκογενείς.

ε) Οι Αθίγγανοι αποτελούν ποσοστό 16.4% δεν αποτελούν πρόβλημα.

στ) Είναι ανάγκη να αποφευχθεί η εύκολη επικοινωνία των Ελλήνων Μουσουλμάνων με τους μουσουλμάνους της Βουλγαρίας (πάνω από 1.000.000) που ζουν στα βόρεια σύνορα μας, διότι έτσι θα διευκολύνονται οι επιδιώξεις της Τουρκίας για αυτονόμηση μιας ευρύτερης περιοχής.

ζ) Οι μουσουλμάνοι κάτοικοι της περιοχής, εκτός εκείνων που αποτελούν συνειδητά όργανα του τουρκικού προξενείου είναι συνεργάσιμοι, πλην όμως υπόκεινται σε μια σατανική τρομοκρατία που εκπορεύεται από το τουρκικό προξενείο.

η) Η εσφαλμένη, επί δεκαετίες, πολιτική του ελληνικού κράτους και η μεθοδική εκμετάλλευση των περιστάσεων από την Τουρκία επέφεραν την “γκετοποίηση” και περιθωριοποίηση των Μουσουλμάνων και τους ώθησαν στην αγκαλιά της Τουρκίας.

θ) Οι σημαντικότεροι μοχλοί πίεσης του Προξενείου και οι λόγοι εξάρτησης των μουσουλμάνων από την Τουρκία είναι τα αποκτηθέντα στην Τουρκία απ’ αυτούς περιουσιακά στοιχεία και η εκπαίδευση των παιδιών τους.

ι) Η μόνη διέξοδος για την εξάλειψη της απειλής είναι η ένταξη του πληθυσμού αυτού στην ελληνική κοινωνία. Αυτό βέβαια, ενώ πριν μερικά χρόνια θα ήταν σχετικά εύκολη υπόθεση, σήμερα θ’ απαιτήσει πολύ σημαντική και μακροχρόνια προσπάθεια.

ια) Η εκμάθηση στους μουσουλμανοπαίδες της ελληνικής γλώσσας έναντι κάθε θυσίας αποτελεί ίσως το σημαντικότερο, άμεσο και ευκολότερο πρώτο βήμα.

 ιβ) Ο Σαδίκ πρέπει να αντιμετωπίζεται ως το πλέον επικίνδυνο όργανο της Τουρκίας στη χώρα μας. Είναι ο άνθρωπος που στο μέλλον θα μας δημιουργήσει σοβαρότατα προβλήματα.

 ιγ) Ο κίνδυνος εκλογής μουσουλμάνου Νομάρχου στο Νομό Ροδόπης είναι υπαρκτός, αν και δεν φαίνεται άμεσος.

9. Προτάσεις

Από την προηγηθείσα ανάλυση και τα συμπεράσματα που διατυπώθηκαν στην προηγούμενη παράγραφο προκύπτουν οι ακόλουθες προτάσεις για εκτελεστέες ή απευκταίες ενέργειες:

α) Να επιδιωχθεί χάραξη διακομματικής εθνικής πολιτικής για αντιμετώπιση, τόσο βραχυχρόνια, όσο και μακροχρόνια του μουσουλμανικού θέματος της Θράκης. Σε περίπτωση μη δυνατότητας επίτευξης διακομματικής συμφωνίας προς αντιμετώπισή του είναι ανάγκη να συσταθεί από την Ν.Δ. ειδική επιτροπή μελέτης του προβλήματος και σχεδιασμός της ακολουθητέας πολιτικής από την Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

β) Πρέπει να καταβληθεί κάθε προσπάθεια να επιτευχθεί σταδιακά- έναντι οπουδήποτε κόστους – διαχωρισμός των Πομάκων από τους τουρκογενείς μουσουλμάνους. Η πολιτική του “διαίρει και βασίλευε” ίσως στην συγκεκριμένη περίπτωση μπορεί ν’ αποδώσει σημαντικά οφέλη. Επιμέρους ενέργειες που θα πρέπει να μελετηθούν και να εφαρμοστούν είναι:

(1) Η επίσπευση επιστημονικής οργάνωσης της Πομακικής γλώσσας, η οποία σήμερα είναι μόνο προφορική. Το Πανεπιστήμιο Θράκης έχει από ετών αρχίσει μια προσπάθεια. Είναι ανάγκη να επισπευσθεί.

(2) Η διατύπωση και η έκδοση με συμμετοχή Πομάκων διανοούμενων της ιστορίας όσον αφορά την καταγωγή των Πομάκων και η διδασκαλία της στα σχολεία των Πομάκων.

(3) Σταδιακή εισαγωγή της διδασκαλίας της Πομακικής γλώσσας στα σχολεία των Πομάκων.

(4) Η επιλογή και εκπαίδευση Πομάκων, διακρινόμενων για την ευφυΐα και την συνετή τοποθέτησή τους έναντι του ελληνικού κράτους, σε ανώτερα και ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα με επιχορήγηση των σπουδών τους εν ανάγκη από τον ιδιωτικό τομέα.

(5) Η άρση των εμποδίων πρόσληψης Πομάκων διακρινόμενων για τα φιλελληνικά τους αισθήματα στη δημόσια διοίκηση, την αγροφυλακή, την αστυνομία ακόμη και το στρατό.

(6) Η δημιουργία και ενίσχυση φιλελληνικών συλλόγων και οργανώσεων Πομάκων (αλλά και λοιπών μουσουλμάνων) εις αντιστάθμισμα των πολλών συλλόγων και οργανώσεων που κηδεμονεύονται από την Τουρκία-Τουρκικό Προξενείο.

(7) Η ενθάρρυνση έκδοσης (και ενίσχυσης) τουρκόφωνων εφημερίδων και περιοδικών και η δημιουργία ραδιοφωνικών (και τηλεοπτικών;) σταθμών από τους παραπάνω συλλόγους και γενικά φιλελληνικές οργανώσεις.

(8) Η προσπάθεια ένταξης αυτών, των φίλα προσκείμενων προς το ελληνικό κράτος, στις τοπικές κοινωνίες με έναρξη από τους αθλητικούς συλλόγους.

γ) Η προσπάθεια διαχωρισμού και ενίσχυσης των αντιτιθέμενων (και των δυσαρεστημένων) από το Προξενείο Τουρκογενών μουσουλμάνων θα πρέπει να καταβληθεί παράλληλα. Εδώ τα πράγματα είναι πιο δύσκολα, αλλά μπορεί να γίνει ένα ικανοποιητικό ξεκίνημα άμεσα.

δ) Στην εξωτερική μας πολιτική είναι ανάγκη να υποδειχθεί στην Τουρκία ότι πρέπει να περιορίσει τις δραστηριότητες της στα πλαίσια της Συμφωνίας της Λωζάνης. Πρέπει επίσης να τεθεί ως σοβαρός και επείγον στόχος της εξωτερικής μας πολιτικής η απομάκρυνση από την Κομοτηνή του Τουρκικού προξενείου , του οποίου η ύπαρξη δεν προβλέπεται στη Συμφωνία της Λωζάνης.

ε) Θα πρέπει να επιδιωχθεί η εφαρμογή με τη Βουλγαρία κοινής εξωτερικής πολιτικής έναντι της Τουρκίας για το μουσουλμανικό θέμα, διότι το πρόβλημα και για τις δύο χώρες είναι κοινό και μάλιστα περισσότερο για την Βουλγαρία, αφού στην χώρα αυτή ζουν πάνω από 1.000.000 μουσουλμάνοι.

στ) Η διάνοιξη των προς βορρά οδεύσεων (Ξάνθη- Ούστοβο και Κομοτηνή- Κίρτζαλη) προβάλλεται κατά τρόπο φορτικό από τα επιμελητήρια της περιοχής και είναι γεγονός ότι, εάν αυτή επιτευχθεί, θα συμβάλει σημαντικότατα στην οικονομική ανάπτυξη της περιοχής. Όμως, πριν ληφθεί οποιαδήποτε απόφαση είναι ανάγκη να συνεξετασθεί και ο κίνδυνος διευκόλυνσης της επικοινωνίας και συνένωσης των μουσουλμανικών πληθυσμιακών πληθυσμών που ζουν στις δύο χώρες, οπότε θα ήταν ευχερέστερο να τεθεί θέμα αυτονόμησης της περιοχής από την Τουρκία.

ζ) Για την εξάλειψη ή τουλάχιστον την μείωση της αποτελεσματικότητας των δύο βασικών παραγόντων εξάρτησης των μουσουλμάνων στη Θράκη από την Τουρκία και το Προξενείο και της δυνατότητας επηρεασμού και τρομοκράτησης των μουσουλμάνων από την χώρα αυτή είναι ανάγκη:

(1) Να πεισθούν οι μουσουλμάνοι της Θράκης ότι το ελληνικό κράτος είναι ισχυρό και έχει τη δυνατότητα να προστατεύει όλους τους υπηκόους του. Πρέπει να πεισθούν οι μουσουλμάνοι της Θράκης ότι ως Έλληνες και Ευρωπαίοι πολίτες απολαμβάνουν κάθε προστασίας και έναντι της Τουρκίας.

(2) Να πεισθούν οι μουσουλμάνοι κάτοικοι της περιοχής ότι το ελληνικό κράτος είναι αποφασισμένο να συνεχίσει την πολιτική της ισονομίας και ισοπολιτείας, που με έμφαση εφαρμόζεται από το 1991, ότι τους θεωρεί ισότιμους προς τους χριστιανούς κατοίκους της περιοχής, πολίτες και ότι είναι προς συμφέρον τους να αναπτύσσουν στην Ελλάδα και όχι στην Τουρκία κάθε οικονομική τους δραστηριότητα.

(3) Να καταβληθεί κάθε προσπάθεια συνετής και αποτελεσματικής διδασκαλίας για την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας. Είναι ανάγκη να πεισθούν οι γονείς των παιδιών, ότι είναι δικό τους συμφέρον να μαθαίνουν τα παιδιά τους καλά την ελληνική γλώσσα, γιατί έτσι μόνο θα μπορούν να διεκδικήσουν όλα τα δικαιώματα τους, ως Έλληνες πολίτες, και να αναπτύσσουν τις οικονομικές τους δραστηριότητες μέσα στην ελληνική και ευρωπαϊκή αγορά (ως επιστήμονες, επιχειρηματίες, υπάλληλοι κλπ).

η) Απαιτείται προσεκτική αντιμετώπιση του Σαδίκ για να αποφευχθεί ο κίνδυνος ηρωοποίησής του.

θ) Κατά την κατάρτιση του νόμου για το Β’ βαθμό τοπικής αυτοδιοίκησης να ληφθούν ιδιαίτερα υπόψη τα ειδικά προβλήματα της περιοχής.

ι) Σε περίπτωση που δεν προβλεφθούν στον υπό ψήφιση νόμο ειδικές ρυθμίσεις για την περιοχή, είναι ανάγκη να υπάρξει συμφωνία των κομμάτων, για την υπόδειξη κοινού υποψηφίου για τη θέση του Προέδρου του Νομαρχιακού Συμβουλίου (Νομάρχου).

ια) Τέλος το μειονοτικό πρόβλημα της Θράκης θα πρέπει να αντιμετωπισθεί στα πλαίσια και του γενικότερου σχεδιασμού για την ανάπτυξη της περιοχής και την αντιμετώπιση του δημογραφικού ελλείμματος. Για τα θέματα αυτά όμως, εφ΄ όσον υπάρξει ενδιαφέρον, θα συνταχθούν ειδικές μελέτες.

 

 

Αθήνα, Ιανουάριος 1994

 

Προσθέστε το: Post on Facebook Facebook Twitter Twitter